Gratis schilderij!



Is dit schilderij iets voor jouw muur?? Ik ruim op!!



In mijn schilderijenhok staat nu echt teveel .....
Dus ga ik iedere maand een schilderij weggeven. Voor een goed verhaal of een leuke reden.




Mei: "Laagtij" (2004), 50x70 acryl achter glas. Degene met het mooiste verhaal hierover -of de best omschreven reden- krijgt het van me cadeau!
Jouw tekst komt -in overleg met de winnaar- op mijn website. Stuur jouw verhaal over dit schilderij voor 25 mei 2018 naar brigitte.povel@chello.nl
Elke maand biedt ik een nieuw schilderij aan en maak de winnaar van het vorige bekend,
***Hou mijn websites, Facebook of LinkedIn in de gaten, eind mei komt er weer een kans.

***********************************************************************************************************



April: "Lichtschip" (2004), 35x43 olieverf op paneel.
Ik kreeg veel prachtige reacties die ik hier niet allemaal kan plaatsen, maar waar ik wel dankbaar voor ben! Een keuze uit de verhalen zie je hieronder.
Als eerste het verhaal van winnares Anna Vogel.

"Ik heb geen verhaal van mezelf. Wel moest ik direct denken aan een verhaal dat ik in de klas altijd vertel in de adventstijd, over een koningszoon die, om zijn zusje te redden, op weg gaat naar de oerbron om een kruidig, knapperig broodje* uit het lichtschip te halen. Dat wordt alleen geschonken aan mensen die onbaatzuchtig iets voor iemand willen doen. De hemelbroodjes maken elke zieke gezond en ook de zieke koningsdochter wordt beter dankzij zo’n broodje. Aan het eind van het schooljaar neem ik afscheid van mijn derde klas, ik kan dat werk niet langer combineren met mijn werk aan de vrijeschoolpabo. Ik zou heel graag jouw schilderij van het lichtschip willen geven aan mijn klas of aan de school. Geen knapperig, kruidig broodje heb ik te geven aan de kinderen, maar misschien wel een prachtig schilderij van één van mijn lievelingsverhalen."

Anna Vogel
*Het knapperige, kruidige brood - Georg Dreissig


Lichtschip

hoge donkere golven
rolden opwaarts
werd onder bedolven
hoop was schaars

toch wat is 't dat gloorde
aan mijn vage horizon
een licht wat mij doorboorde
dieper dan 't eigenlijk kon

mijn netvlies doordrongen
terstond licht en zichtbaar
dat had golven bedwongen
zo licht waar ik naar staar

contouren vervagen
het lijkt wel een schip
en is het bij vlagen
fata morgana, een lichtschip

't is echt, vaart mij tegemoet
in 't hart een vreugdeslag
wat is dàt licht mij zoet
troost na zoveel tegenslag

GCvH

***********************************************************************************************************

Maart/april: "Hoog water" (2013): acrylverf, 65*90, achter glas.
Met de vele en hoogst persoonlijke verhalen die ik mocht ontvangen stond ik voor een hele moeilijke keuze!
Het winnende verhaal is van Babs Willemse. Daaronder staan enkele van de andere prachtige inzendingen waar ik erg dankbaar voor ben.



"Toen ik de Motief* op de mat vond zag ik natuurlijk de kleurrijke voorpagina en gek genoeg dacht ik meteen "dat huis is mijn lichaam". Dat is niet een gebruikelijke manier van reageren voor mij. Ik heb het verder op me in laten werken en begin het een beetje te begrijpen. Bijna 30 jaar geleden heb ik een levertransplantatie ondergaan. Nu wordt het vraagstuk van orgaandonatie wel of niet i.v.m. de nieuwe wet op orgaandonatie, binnenkort voor iedereen weer actueel. In dat kader is me een aantal weken geleden door Pim Blomaard gevraagd of ik een boekje wil schrijven over mijn ervaringen met levertransplantatie, zodat het vraagstuk ook eens belicht wordt vanuit het gezichtspunt van iemand die ermee heeft moeten leren leven. Wat heeft dit nu te maken met jouw schilderij? "Dat huis is mijn lichaam" was mijn eerste gedachte en de tweede was "dat is maar een heel klein aspect van het grote geheel". Ik realiseerde me dat ik dat inderdaad zo zie. Het uiteindelijke fysieke lichaam is maar heel klein, in vergelijking met het grote geheel van waaruit het is ontstaan. In jouw schilderij zie ik dat terug. Je schilderij heet "Hoog water" en het water staat voor mij voor de ziel. Die is al veel beweeglijker en minder grijpbaar dan het fysieke lichaam, het schijnbaar solide huis - of is dat misschien toch al een beetje in verval? En dan is daar die prachtige lucht! Die raakt me direct in mijn hart. De enorme kleurenrijkdom maakt dat ik me herverbonden weet met alle hiërarchieën die aan en in ons mensen werkzaam zijn. Het zijn aspecten die in de voorlichting over orgaandonatie helemaal niet meegenomen worden, maar die ik hoop in mijn verhaal over mijn ervaringen met transplantatie mee te nemen om daarmee recht te doen aan het hele wonder van ons menszijn. Jouw schilderij zou me bij het schrijven van mijn verhaal enorm inspireren en niet alleen maar daarbij. Ik zou het een eer vinden als ik dit schilderij van jou zou mogen ontvangen. Vandaar dit verhaal, in de hoop dat dat werkelijkheid zal worden."

Babs Willemse

*Motief is het maandblad van de AViN. "Hoog water" stond op de cover van het aprilnummer 2018



Dansend in de kracht van de wei,
het water is o, zo nabij,
herault zijn zij, de blik op
oneindige verten, in toverban
gewekt. In oorsprongskrachten
diep verbonden, heilige natuur
in haar wellend wezen, kleurpracht
schilderend, schrijvend zijn.
Oerkracht wil zijn in majestueuze
magie.
Het huis schouwend, wachtend,
in vrijheid en rust.
Wonderschoon. Immens.

Ivar Römer


HOOG WATER

Die avond veranderde het weer. De wind draaide, zwol aan en joeg de hele nacht, storm en regen over het land en het water.

Het jongetje slaat zijn ogen op en is meteen klaarwakker. Doodstil blijft hij op zijn rug liggen terwijl hij zijn ogen door de kamer laat dwalen. Heel voorzichtig begint hij de vage contouren waar te nemen van de voorwerpen, die hem zowel vertrouwd als ook geheimzinnig voorkomen, alsof hij ze stoort in hun verborgen slaap. De kast met daarop een beer, zijn slaapkamerdeur die op een kier staat, zijn stoel..even stokt zijn ademhaling wanneer hij een beweging waarneemt, dan zucht hij als hij de veer in zijn trui herkent. Gisteren gevonden op het speelland. ‘De veer van een roofvogel’, had hij trots tegen zijn vriendjes gezegd en hij had hem door zijn gebreide trui gestoken, op zijn borst. Hij voelde zich, met zijn bijna negen jaren, de leider van de groep. Langzaam wiegt de veer heen en weer, bewegend op een onzichtbare stroom. Zou mama zijn raam hebben vergeten te sluiten? Voorzichtig, zonder een geluid, maar met één sprong, is hij uit bed en bij het gesloten raam. Maar toch voelt hij een kille, felle luchtstroom tegen zijn bovenlichaam. Nu hoort hij de wind ook bonken tegen het huis en rammelen aan de ramen en luiken. De donkere stam van de nog kale wilgenboom, zwiept zijn takken wild heen en weer. Af en toe raakt er een zijn venster met een zacht maar dwingend geluid. Zijn oma had gezegd dat er geesten in wonen die hem beschermen tegen gevaar en dat je ze soms kon horen huilen wanneer er iets ergs was gebeurd. Hij luistert aandachtig. Ja, dáar, misschien.. Over het weiland, zonder dat hij ze nog kan zien, vliegen de ganzen. Ze roepen met dat typerende keelgeluid van hun, met iets van paniek erin alsof hij mee moet komen. Hij huivert even en weet nu zeker dat hij over ze gedroomd heeft. ‘Ik kom’, fluistert hij en trekt zijn sokken aan en zijn lievelingstrui over zijn pyjama. Een moment streelt hij de veer en voelt of de pen nog diep genoeg in de trui zit om hem niet te verliezen. Dan sluipt hij naar beneden. Bij de achterdeur trekt hij zijn rubberlaarzen aan en draait de sleutel om. Zorgvuldig sluit hij de deur achter zich en blijft even staan om de natuur op hem te laten inwerken. De harde wind, landinwaarts, de zware wolken waaruit geen regen valt, de vogelgeluiden die verwaaien en toch, toch hangt er, al is het heel zwak, de geur van voorjaar in de lucht. Hij ademt een aantal keer krachtig in, snuift de vage geuren van natte vegetatie op en begint tegen de wind in te rennen. Hij springt over de eerste greppel, vol water, waarvan hij weet dat er nog velen komen, op weg naar het weiland. Achter het grasland en nog eens voorbij zijn speellandje, bij de oude bomen, ligt de rivier. Hij holt de ganzen achterna, vermijdt handig het prikkeldraad, springt met gemak over de kuilen en beklimt, af en toe uitglijdend in de modder, het talud van de eerste dijk. Daar waar gisteren nog land was, is nu water. Hij wrijft in zijn ogen en staart hijgend en beduusd over de eindeloze vlakte. De rivier is zee geworden, dit moeten zijn vrienden zien én zijn ouders. We moeten een boot maken, denkt hij, een Ark, zo’n hele grote. Hij luistert naar de vogels die hij niet ziet, naar de wind die het water doet stuwen tot heuse golven en doet klotsen tegen de dijk en hij tuurt naar de bomen die hun takken boven het oppervlak uitsteken en naar hem wuiven als een soort wanhopige roep op hulp. Rechts van hem ziet hij een beweging en wanneer hij goed kijkt ziet hij plots een hert met een groot gewei staan, net voor de oude bomen. Het heft zijn kop en steekt zijn neus in de wind. En dan opeens merkt het jongetje het licht op dat ergens vanachter de rivier lijkt te beginnen. Een diffuus rood-oranje licht dat zwaar over de horizon hangt en allengs stralender wordt zodat de kleuren steeds hoger en zichtbaarder worden. Het voelt alsof hij er geheel door opgenomen wordt. Hij roffelt met zijn vuisten op zijn borst en roept een kreet over het water. Hij kan niet anders. Maar nog in dat moment zakken de regenwolken dieper naar het water toe alwaar ze openscheuren. De regen stort op hem neer met zo’n kracht dat hij even wankelt. Wanneer hij naar beneden kijkt, ziet hij het water over zijn laarzen lopen.

Hylke Ypinga

***********************************************************************************************************


Dit is het schilderij van maart: "Schelp" (2004), 34x34 olieverf op paneel. Het heeft nog geen winnaar. Degene die alsnog met het mooiste verhaal hierover-of de best omschreven reden- krijgt het alsnog van me cadeau!
Jouw tekst komt -in overleg met de winnaar- op mijn website. Stuur jouw verhaal over dit schilderij naar brigitte.povel@chello.nl